Wraz z otwarciem zakładów Bata narodziła się potrzeba dostarczenia im wykwalifikowanej kadry pracowniczej. Dotychczasowe metody kształcenia w ramach terminu czeladniczego u majstrów szewskich już nie wystarczały.

W celu podniesienia kwalifikacji przyjmowanych do pracy dyrekcja zakładu, już w roku 1931 wysłała pracowników na przeszkolenie do Zlina. Wybijający się pracownicy mogli skorzystać również ze szkoły zawodowej otwartej przez Batę w tejże miejscowości.

Jako że wysyłanie uczniów do szkoły w Zlinie nie zdało egzaminu, postanowiono utworzyć własną szkołę. W roku 1938 zaczęto przygotowywać się do otworzenia szkoły przyzakładowej w Chełmku. Po wielu trudach udało się to w dniu 10 października tegoż roku. Otworzono wtedy „Prywatną Szkołę Męską Dokształcającą Zawodową” przy Polskiej Spółce Obuwia Bata.

W szkole utworzono dwa działy: mechaniczny oraz szewski. Nauka została rozłożona na trzy lata, a system wychowawczy został oparty na pracy w fabryce, nauce w szkole oraz pracy wychowawczej w powstającym internacie.
W szkole uczono zarówno przedmiotów ogólnych jak i zawodowych, zaliczając do tych pierwszych: język polski, język niemiecki, religię, geografię, arytmetykę, chemię, fizykę, BHP, wiadomości o Polsce współczesnej, wiadomości z prawa, wiadomości o handlu oraz geografię gospodarczą Polski.
Z przedmiotów zawodowych nauczano:

• materiałoznawstwa,
• organizacji warsztatu przedsiębiorstwa,
• nauki o wyrobie obuwia,
• kreślenia technicznego,
• zasad mechaniki,
• maszynoznawstwa,
• nauki o metalach.

Nauka trwała przez sześć dni. Od poniedziałku do piątku od godziny 17. 30 do 19. 55, a w soboty od 7.00 do 11.05. Tak późne godziny nauki w tygodniu były związane z tym, że wychowankowie szkoły pracowali w fabryce obuwia, przechodząc wszystkie działy pracy od najprostszego, aż do najbardziej skomplikowanego.

Pod nadzorem wychowawcy uczniowie byli zobowiązani do prowadzenia książki przychodów i rozchodów, w której zapisywali otrzymane zarobki za pracę w fabryce oraz wydatki; każdy z nich był zobowiązany do posiadania własnej książeczki oszczędnościowej. W przyszłości miało ich to nauczyć świadomej gospodarki budżetem domowym.

Po zakończeniu szkoły uczniowie mieli otrzymać świadectwo czeladnicze, które w okresie późniejszym umożliwiało wyzwolenie się na majstra szewskiego lub mechanicznego.

Obok wyuczenia zawodu szkoła zakładowa miała położyć nacisk na wyrobienie w uczniu samodzielności i przedsiębiorczości oraz ukształtowanie prawego charakteru.

W celu usprawnienia nauki zaczęto przygotowywać nowy warsztat szkolny przeznaczony dla 30 uczniów, a w październiku rozpoczęto na kolonii robotniczej budowę internatu dla szkoły przyzakładowej. W celu szkolenia w ramach obrony cywilnej w dniu 1 listopada powołano hufiec szkolny przysposobienia wojskowego, do którego zaliczono wszystkich uczniów. Hufiec został podporządkowany Powiatowej Komendzie Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego w Chrzanowie. Szkolenie wojskowe trwało dwa razy w tygodniu przez dwie godziny. Hufiec szkolny liczył 85 uczniów, a jego zadaniem było zaznajomienie młodzieży z początkami służby wojskowej. Hufiec otrzymał z Komendy Powiatowej PW i WF umundurowanie oraz uzbrojenie. Komendantem hufca został Marian Kosoń a instruktorami Władysław Fidyt i Roman Niemczyk. W grudniu 1938 roku szkoła zawodowa liczyła już 100 uczniów.

Dyrekcja Fabryki oprócz szkoły zawodowej postanowiła prowadzić w Chełmku kursy dla sprzedawców sklepów fabrycznych Bata. Kursy te były prowadzone w specjalnie otworzonej dla tego celu szkole. Wykładano na nich między innymi towaroznawstwo, wyrób pończoch oraz przeprowadzano praktyczną naukę sprzedaży. Absolwenci kursów dla sprzedawców otrzymywali stanowisko kierowników sklepów Bata.

Ponadto w Warszawie, w sklepach spółki Bata otworzono kursy dla pedicurzystek. Na kursach wykładali lekarze ortopedzi oraz specjaliści w dziedzinie kosmetyki. Do grudnia 1938 roku kurs ukończyło 150 uczennic. Były to jedyne pedicurzystki w Polsce.
Kres szkole zakładowej w Chełmku położył wybuch II wojny światowej.

Po wyzwoleniu Chełmka szkolnictwo zawodowe nie istniało. Straty jakie poniosła fabryka oraz szkoła przyzakładowa były znaczne. W maju 1945 przystąpiono do przeszkolenia 30 najaktywniejszych robotników na kursach zawodowych. Chełmek musiał poczekać na otwarcie szkoły zawodowej do listopada 1946 roku. 72 uczniów rozpoczęło naukę w Szkole Przemysłowej Fabryki Bata w Chełmku dnia 3 listopada 1946 roku w czterech salach byłego przedszkola przy ulicy Krakowskiej (obecnie Urząd Miasta i Gminy). Dyrektorem nowo otworzonej szkoły został Władysław Zając – nauczyciel matematyki. Grono pedagogiczne składało się z:

• Kazimierza Balona – nauczyciel matematyki i języka polskiego,
• Janiny Zakrzewskiej – nauczycielki geografii i języka polskiego
• Klotyldy Stańczyk – nauczycielki historii i geografii,
• Romana Liszki – nauczyciela przedmiotów zawodowych,
• Tadeusza Sawki – nauczyciela przysposobienia wojskowego,
• księdza Eugeniusza Wcisło – nauczyciela religii

W roku 1947 utworzono w szkole trzy klasy: jedną wstępną i dwie pierwsze.

Pierwsi absolwenci opuścili szkołę w roku 1949 znajdując pracę w Fabryce Bata.

Data 1 września 1949 roku w historii powstającego szkolnictwa zawodowego w Chełmku jest znamienną. Za zgodą Centralnego Zarządu Przemysłu Obuwniczego otworzono obok szkoły przyzakładowej dwuletnie Liceum Przemysłu Skórzanego dla Dorosłych. Wzorując się na Prywatnej Szkole Męskiej Dokształcającej przy Polskiej Spółce Obuwia Bata otworzono dwa wydziały:

• wydział mechaniczny
• wydział obuwniczy

W roku 1952 uzyskano zgodę na budowę nowego budynku dla szkoły. Nową szkołę wybudowano w przeciągu kilku miesięcy, tak że uczniowie mogli podjąć w niej naukę już we wrześniu tegoż roku. W roku tym przemianowano również dwuletnie Liceum Przemysłu Skórzanego dla Dorosłych na pięcioletnie Technikum dla Pracujących. Obok Liceum dla Dorosłych istniała Zasadnicza Szkoła Obuwnicza.

Od roku 1953 w budynku szkoły zaczęły działać warsztaty szkolne. Umożliwiono w ten sposób uczniom opanowanie podstawowych operacji technologicznych przy produkcji. W oddziale obuwniczym produkowano trzewiki chłopięce systemem przeszywano-kołkowanym, półbuty pasowe, obuwie wywrotkowe oraz obuwie gdynkowe. Warsztaty te zostały przeniesione do PZPS w roku 1976.

W roku 1956, przy okazji I Zjazdu Absolwentów Technikum Przemysłowego, zorganizowano wystawę najlepszych prac dyplomowych uczniów. Wystawę tę zwiedzają wycieczki uczniowskie z całego kraju.

W roku 1961 szkoła nawiązując do tradycji rozpoczęła współpracę ze szkołą obuwniczą w Gottwaldowie (Zlinie).

Od roku 1969 wychowawcy oraz uczniowie biorą udział w konkursie na najlepszą klasę – Lidze Klas. Klasy były oceniane za higienę, wykroczenia regulaminowe, wykonane czyny społeczne oraz organizację życia społecznego.

W październiku 1972 roku patronem szkoły zostaje Jan Kiliński; szkoła otrzymuje ufundowany przez PZPS sztandar.

Kolejne dziesięciolecia to ciągłe zmiany w strukturze organizacyjnej szkoły.

W roku 1975 szkoła zaczęła funkcjonować jako Zespół Szkół Zawodowych. W lutym tegoż roku powołano Średnie Studium Zawodowe, Liceum zawodowe o kierunku mechanicznym oraz utworzono eksternistyczny Uniwersytet Robotniczy.

W roku 1992 utworzono Liceum Ogólnokształcące, a w ramach modernizacji placówki otworzono pracownie komputerową. W siedem lat później na terenie szkoły otworzono strzelnicę. W jubileuszowym, 1996 roku Zespół Szkół oferował młodzieży naukę w kilku typach szkół:

• Zasadniczej Szkole Zawodowej – szkoła trzyletnia na podbudowie 8 klasowej szkoły podstawowej. Można było w niej uzyskać zawód obuwnika, kaletnika lub ślusarza,
• czteroletnie Technikum Skórzane – specjalność obuwnictwo przemysłowe,
• pięcioletnie Technikum Skórzane – specjalność budowa maszyn,
• Technikum dla Dorosłych – na podbudowie Zasadniczej Szkoły Zawodowej – dwie specjalności: obuwnictwo przemysłowe oraz budowa maszyn,
• Liceum Ogólnokształcące – czteroletnie o profilu ogólnym.

W roku 2000 nastąpiło kolejne bardzo ważne wydarzenie. W roku tym Zespół Szkół Zawodowych został przekształcony w Powiatowy Zespół Nr 8 Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących im. Jana Kilińskiego. Oferta edukacyjna została poszerzona. Młodzież w latach 2000 – 2005 mogła uczyć się w liceum o profilach dziennikarskim, mechatronicznym, socjalnym, kreowania ubiorów, ekonomiczno-administracyjnym, lub w szkole zawodowej i technikum zdobywając nie tylko zawód obuwnika czy kaletnika, ale i ślusarza, elektryka, piekarza, sprzedawcy, technika informatyki, technika mechanika a nawet technika wyrobów skórzanych.

W roku 2008 zakończono dużą inwestycję otwierając przy Zespole halę sportową. Niedługo później, bowiem już w roku szkolnym 2009/10 otworzono pierwszą klasę sportową w piłce ręcznej. Uczniowie tej klasy zajęli na przełomie maja i czerwca 2009 I miejsce w Mistrzostwach Polski Młodzików.

W latach 2007 – 2011 wychowawcy i uczniowie brali udział w wielu projektach, turniejach, imprezach sportowych i konkursach. Między innymi były to:

• projekt Szkoły Jagiellońskie: Ogrody Kilińskiego – 1 IX 2007,
• projekt Ale Sztuka – realizowany we współpracy z Robotniczym Stowarzyszeniem Twórców Kultury w Chełmku,
• Międzyszkolny Konkurs Interpretacji Poezji Niemieckojęzycznej,
• IX edycja Ogólnopolskiego Turnieju Motoryzacyjnego – uczniowie zajęli trzecie miejsce,
• Folklor mojego regionu – historie ludzie (rok szkolny 2006/7) - uczniowie otrzymali I miejsce za pracę Chełmek – moja mała Ojczyzna
• Biegach Szewców,
• Biegach Poszukiwaczy Wiosny.

W roku 2011 szkoła przystąpiła do realizacji projektu modernizacji szkolnictwa zawodowego. Projekt ten jest współfinansowany przez Europejski Fundusz Społeczny.