Zatrudnieni w fabryce robotnicy mogli również zdobyć zawód, gdyż Bata w 1931 roku wysłał grupę wyselekcjonowanycb pracowników do swego macierzystego zakładu w Zlinie, aby tam zdobyli kwalifikacje. Jeszcze kilkakrotnie robotnicy Chełmka byli szkoleni w Zlinie, ale w 1938 roku postanowiono zorganizować dla nich szkolę na miejscu. Zajęcia miały się odbywać w wydzielonym pomieszczeniu budynku fabrycznego. Na dyrektora szkoły mianowano pana Jana de Kolda.
Niestety wybuch II wojny światowej pokrzyżował te plany ... Lata wojny i okupacji - to okres wyjątkowej eksploatacji siły roboczej fabryki, pracującej na potrzeby III Rzeszy i dewastacji zakładu przez wycofujących się Niemców.
Kiedy w styczniu 1945 roku Chełmek został wyzwolony, miejscowa ludność natychmiast przystąpiła do odbudowy zakładu i uruchomienia produkcji. Nie było to łatwe ! Brakowało wszystkiego, również fachowców z branży mechanicznej i obuwniczej.
Aby sprostać tym potrzebom, dyrekcja zakładu zorganizowała w maju 1945 roku kursy zawodowe dla 30 najaktywniejszych robotników.
Jednak zapotrzebowanie przemysłu na wykwalifikowane kadry stale rosło. Zrodziła się potrzeba utworzenia stałej placówki kształcenia zawodowego przy chełmeckiej fabryce. Dyrekcja zakładu rozpoczęła starania o otwarcie szkoły, zakończone sukcesem.
l tak w listopadzie 1946 roku powstała 3-letnia SZKOŁA PRZEMYSŁOWA FABRYKI " BATA" W CHEŁMKU.

Dzień rozpoczęcia zajęć dydaktycznych, tj. 3 listopada 1946 roku uważamy za historyczną datę powstania naszej szkoły.
Początki, jak zawsze, były trudne. Trzeba było znaleĽć pomieszczenia na naukę, skompletować grono nauczycielskie. Pierwszym dyrektorem został pan Władysław Zając. zajęcia odbywały się w 4 salach parterowego budynku dawnego przedszkola przy ulicy Krakowskiej obecnie siedziba Urzędu Miasta i Gminy w Chełmku/.
Pierwszymi uczniami szkoły byli pracownicy zakładu. Chociaż niełatwo było pogodzić pracę i życie rodzinne z nauką, zgłosiło się aż 72 kandydatów, z których utworzono dwie klasy.
Pierwsze grono pedagogiczne stanowili:
Władysław Zając - dyrektor szkoły i nauczyciel matematyki,
Kazimierz Balon - nauczyciel matematyki i języka polskiego,
Janina Zakrzewska - nauczycielka geografii i języka polskiego,
Klotylda Stańczyk - nauczycielka historii i geografii,
Roman Liszka - nauczyciel przedmiotów zawodowych,
Tadeusz Sawka - nauczyciel przysposobienia obronnego,
ks. Eugeniusz Wcisło - nauczyciel religii.

W następnym 1947 roku zgłosiło się do szkoły jeszcze więcej chętnych. Utworzono jedną klasę wstępną i dwie pierwsze. Napływali również uczniowie spoza Chełmka, by uczyć się na przyszłych obuwników. Trzeba było dla nich zorganizować internat. Początkowo było to tylko jedno pomieszczenie wynajęte w prywatnym budynku
O rozwoju szkoły świadczy stale powiększające się grono pedagogiczne, które uzupełniają pracownicy zakładu, doskonali fachowcy, jak np. Władysław Gwizd.
Nowym dyrektorem szkoły został Kazimierz Balon.
W 1949 roku opuścili mury szkoły pierwsi absolwenci, zasilając kadrę zakładu, ale zapotrzebowanie przemysłu było o wiole większe, zwłaszcza na średni dozór techniczny. Dzięki zabiegom kierownictwa zakładu Centralny Zarząd Przemysłu Obuwniczego zgodził się utworzyć, obok istniejącej szkoły przyzakładowej, dwuletnie Liceum Przemysłu Skórzanego dla Dorosłych z dwoma wydziałami: mechanicznym i obuwniczym. Nauka w nowej szkole rozpoczęła się 1 września 1949 roku. Były to pionierskie lata oświaty zawodowej w Chełmku, gdyż programy do przedmiotów zawodowych opracowywali sami nauczyciele. Władze oświatowe ich jeszcze nie posiadały. Ponieważ autorami programów byli doskonali fachowcy, szkoła dobrze przygotowywała do pracy w produkcji, stając się z czasem kuĽnią kształcenia kadr dla całego przemysłu obuwniczego.

W miarę upływu lat napływało do szkoły coraz więcej uczniów, których trudno już buło pomieścić w salach wynajmowanych w budynkach prywatnych. W tej sytuacji kierownictwo zakładu rozpoczęło starania o budowę szkoły.
Po otrzymaniu zgody, w niezwykle szybkim tempie, bo już za kilka miesięcy, stanął nowy budynek przy ulicy Krakowskiej.
Rok szkolny I września 1952 roku witano już w nowym gmachu, mimo że pomieszczenia nie były jeszcze zupełnie wykończone; brakowało okien, drzwi, nie było wody i ogrzewania. Uczniowie sami pomagali w pracach wykończeniowych i porządkowych.
Na podstawie zarządzenia ówczesnych władz oświatowych dwuletnie Liceum Przemysłowe dla Dorosłych zostało przemianowane na pięcioletnie Technikum dla Pracujących.
Do szkoły tej zgłasza się młodzież po ukończeniu szkoły zawodowej, której nazwa wówczas brzmiała: Zasadnicza Szkoła Obuwnicza. Nauka w niej trwała 3 lata. Zajęcia odbywały się 6 dni w tygodniu: 3 dni teoria i 3 dni praktyka.
Szczególny nacisk położono na kształcenie zawodowe, ale nie zaniedbywano też ogólnego rozwoju intelektualnego młodzieży.

We wspomnieniach uczniów stale pojawiają się nazwiska zasłużonych pedagogów. Są wśród nich wysokiej klasy specjaliści, pracownicy zakładu, głównie z Centralnego Biura Fabrykacji, panowie: Władysław Gwizd, Franciszek Gebauer, Roman Liszka i wielu innych. Byli oni dla swoich podopiecznych niedoścignionymi mistrzami w zawodzie.
W kronice szkolnej zachowały się wpisy absolwentów świadczące o bardzo emocjonalnych związkach uczniów ze szkołą. Często podkreślają oni, że była ona dla nich drugim domem. Wielu z nich po latach wróciło do szkoły w charakterze nauczycieli, po skoczeniu studiów, jak: Henryk Uliasz, Aleksandra Pisarek, Henryk Pisarek, .Janina Bulińska, Lucyna Stokłosa.

Celem działania szkoły zawsze była młodzież. Poza normalnymi zajęciami dydaktycznymi kwitło w niej życie kulturalne i towarzyskie. Były prowadzone zajęcia pozalekcyjne: turystyczne, sportowe, muzyczne. Do tradycji szkolnej w drugiej połowie lat 50-tych należały organizowane pod koniec roku szkolnego 2-3 dniowe rajdy w góry Beskidu Żywieckiego i Śląskiego. Uczestniczyła w nich cała młodzież wraz z nauczycielami i dyrektorem szkoły - Julianem Sapetą - zagorzałym turystą.

Nauka w Zasadniczej Szkole Obuwniczej kończyła się wystawą prac dyplomowych absolwentów. Było to niezwykłe przeżycie dla uczniów, gdyż mieli okazję pochwalić się swoimi osiągnięciami.
Ścisła współpraca zakładu ze szkołą okazała się owocna zarówno dla zakładu, jak i dla uczniów. Zakład - dostawał niezwykle oddanych ludzi, szkoła miała godne naśladowania wzory w osobach pracowników zakładu.

Po dziesięciu latach istnienia szkoły przyszedł czas na podsumowania. W dniach 11-12 lutego 1956 roku odbył się I Zjazd Absolwentów "Technikum Przemysłu Skórzanego w Chełmku. Życzenia dla zebranych: "pomyślnych i owocnych obrad" przesłał ówczesny minister Przemysłu Lekkiego E. Stawiński, wysyłając do szkoły swego przedstawiciela. Na zjeĽdzie wygłoszono dwa referaty na temat historii szkoły i jej osiągnięć /p. K.Balon/ oraz postępu technicznego i produkcji obuwniczej /p. K.Sermak/. We wszystkich wystąpieniach: zaproszonych gości, pracowników szkoły i jej absolwentów podkreślano olbrzymie dokonania chełmeckiej "Alma Mater" w zakresie kształcenia wykwalifikowanych kadr pracowniczych dla przemysłu obuwniczego w całej Polsce. Ze skrupulatnie prowadzonej statystyki wynikało, że Technikum Skórzane ukończyło 156 absolwentów na wydziale mechanicznym i 66 na wydziale obuwniczym. Wielu z nich kontynuowało naukę w szkołach wyższych lub zajęło kierownicze stanowiska w przemyśle, ale największą ilość stanowili fachowcy zatrudnieni bezpośrednio w produkcji. Absolwenci z dumą podkreślali, że nigdy nie przynieśli ujmy szkole, z której wyszli.

W ciągu swojej historii nasza placówka podlegała różnym instytucjom zwierzchnim: do 1957 roku Ministerstwu Przemysłu Lekkiego, W latach 1957 - 1962 Kuratorium Okręgu Szkolnego w Krakowie, a od 1 stycznia 1963 roku była szkołą przyzakładową. Opieka zakładu wpływała na ciągłą poprawę warunków materialnych. Tworzono nowe pracownie i gabinety, konstruowano pomoce naukowe. W organizowanych przez Ministerstwo Przemysłu Lekkiego międzyszkolnych konkursach pomocy naukowych nasi uczniowie zdobywali najwyższe miejsca, a ich prace dyplomowe stawały się prototypami szkolnych pomocy dla innych szkół obuwniczych. Ale nie tylko z tego względu nasza szkoła dała się poznać na forum ogólnokrajowym. Na wysokim poziomie stał sport szkolny. Koronną dyscypliną naszej młodzieży byłą lekkoatletyka. Zdobywaliśmy trofea w zawodach międzyszkolnych, środowiskowych i branżowych. Zaangażowanie kadry pedagogicznej wpływało na ciągłe zwiększanie efektów kształcenia. Uczniowie pod opieką instruktorów odbywali praktykę zawodową w Gottwaldowie i Zlinie.

Z upływem lat zmieniała się kadra pedagogiczna, jedni odchodzili na emeryturę, drudzy do innych szkół, ale przybywały nowe siły. W styczniu 1964 roku dyrektorem szkoły został ma Roman Gawroński. Po nim dyrektorują na zmianę: inż. K. Sermak 1968/69, mgr Henryk Uliasz 1969/70, inż. K. Sermak 1970/71, a od 1 lutego 1971 roku mgr Marian Nowak.
Od stycznia 1963 roku nazwa szkoły brzmi: Zasadnicza Szkoła Skórzana oraz Technikum Przemysłu Skórzanego dla pracujących. W latach siedemdziesiątych życie szkoły kreowała ówczesna
rzeczywistość. Braliśmy udział w organizowanych na masową skalę produkcyjnych czynach społecznych. Pracowaliśmy społecznie dla środowiska: przy budowie drogi jaworznickiej, basenu, harcówki.
Kiedy w 1976 roku warsztaty szkolne przeniesiono do Południowych Zakładów Przemysłu Skórzanego, uczniowie pracowali bezpośrednio w produkcji, przyczyniając się do uzyskania wysokich wyników produkcyjnych przez chełmecki zakład.
Doceniając nasze zaangażowanie, z okazji jubileuszu 40-lecia, PZPS ufundowały szkole sztandar. Wtedy też szkoła obrała sobie patrona Jana Kilińskiego - świetlaną postać z dziejów narodu i tradycji zawodu szewskiego.

W latach siedemdziesiątych trwał nieustanny rozwój naszej placówki oświatowej - powstawały wciąż nowe typy szkół: w 1974 roku Liceum Zawodowe o kierunku mechanicznym, a w 1976 roku o kierunku obuwniczym, od lutego 1975 roku Średnie Studium Zawodowe MPL.
Prowadzono kształcenie nie tylko systemem dziennym i wieczorowym, ale również eksternistycznym w ramach tzw. UR-ów /Uniwersytetów Robotniczych/. W latach 1975-79 tą metodą zdobyło zasadnicze lub średnie wykształcenie 157 absolwentów, w zawodach: ślusarz, formierz /21 osób/; garbarz, obuwnik /99/; obróbka skrawaniem /37/.